Onbreekbaar

Sommige dingen in het leven zijn zo moeilijk om onder woorden te brengen, zeker wanneer je voelt dat er ergens al een einde is vastgelegd. Een ziekte die langzaam is gekomen en stilaan alles afneemt wat je nog wilde doen. Dat alleen al is zwaar, maar het duwt je ook richting donkere gedachten, waarin alles nóg zwaarder lijkt om te dragen.

Wie mij kent, weet dat ik niet snel opgeef. Ik ben een vechter, een gladiator in het leven. De strijd tegen aftakeling is oneerlijk, dat weet ik, maar ik weiger me zomaar gewonnen te geven. Misschien ben ik deels verslagen, maar de oorlog is nog niet verloren. Ik leef van dag tot dag en probeer nog altijd dingen te doen, hoe traag ook. Mijn liefde voor elektronica en programmeren houdt me overeind. Alles gaat langzamer, maar ik laat mijn hoofd niet hangen.

Onlangs kwam een oude wond opnieuw tot leven. Het was alsof het verleden zich weer openrukte. Zwart, opgezwollen, etterend, het beeld was gruwelijk. Het vocht liep langs mijn been, vermengd met ontsteking en bloed. Ik ken deze wond al meer dan vijfenveertig jaar. Ze ontstond toen ik bleef kleven aan de hete uitlaatpijp van een motorfiets, een derdegraadsverbranding. Ik had toen al een hoge pijngrens en schonk er weinig aandacht aan. Jarenlang kwam ze af en toe terug, en met wat eenvoudige zorg genas ze telkens weer. Maar met ouder worden lukte dat niet meer. De laatste keer duurde het een heel jaar voor ze genezen was. En toch begon het na enkele weken opnieuw.

Mijn huisarts raadde me deze keer een zelfstandige verpleegster aan. Iemand die zou blijven, die zou kijken, volgen, voelen. Voorheen had ik zorg van verschillende diensten, goedbedoeld maar versnipperd. Te veel handen, te weinig overzicht. Nu is er één iemand die de wond kent, die de evolutie ziet, en dat geeft hoop.

Ik ken haar nog maar kort, maar ik voel dat ze dit werk doet vanuit haar hart. Voor haar ben ik geen dossier, geen nummer. Ze kijkt me aan zoals je naar een mens kijkt, niet naar een taak. Telkens ze binnenkomt, begroet ze me met een warme glimlach die meer zegt dan woorden. Het voelt alsof er even iemand binnenkomt die licht meebrengt.

In mijn verbeelding is ze soms mijn dochter, die haar ouder wordende vader komt helpen. Ze luistert naar mijn flauwe moppen en glimlacht op de juiste momenten. Ze toont interesse in wie ik ben, in mijn wereld van elektronica, programmeren en ontwerpen. Ik vertel haar dingen die voor haar misschien vreemd of onbekend zijn, maar ze probeert me te begrijpen. Ik voel me bij haar geen zonderling, geen man die wartaal spreekt. Ze is zorgzaam én professioneel. Soms is ze streng in haar verzorging, maar ik weet waarom. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Ze probeert de pijn te sparen, maar ik begrijp dat deze wond geen makkelijke weg kent.

Daarnaast is er nog iemand die twee keer per week komt. Al meer dan twaalf jaar. Ze helpt me met het huishouden, doet de boodschappen, kookt, maar bovenal is ze er. Ze kent mijn zwijgen, mijn humor, mijn slechte dagen. Ze is me nooit moe geworden. Ook bij haar ben ik geen nummer. Ze behandelt me als mens, soms zelfs als een vriend, met de nodige afstand die haar beroep vraagt.

Ik heb nu twee engeltjes in mijn leven. Twee mensen die zorg dragen, niet alleen voor mijn lichaam, maar ook voor wie ik ben. Dankzij hen voel ik me nog steeds mens, geen naam op een formulier.

Er is nog zoveel dat ik zou kunnen vertellen, maar niet nu. Nu ben ik moe en ga ik rusten...

 

Gevoelens en emoties

Er zijn momenten waarop een leeg scherm harder kan schreeuwen dan duizend woorden. Zo staarde ook ik naar het witte vlak van mijn tekstverwerker, alsof het mij ondervroeg, alsof het wilde weten wat er omging in die storm die ik emoties noem. De woorden kwamen wel, ik hoorde ze zacht in mijn hoofd fluisteren, maar telkens werden ze verzwolgen door een golf die te groot was om te dragen. Ik begon, wiste alles, begon opnieuw. Uren verstreken en enkel het woord gevoelens bleef over, dun als een draad, maar zwaar als een anker.

Ik wilde mijn waarheid neerschrijven, maar wat uit mijn vingers kwam, was niet mijn gevoel. Het waren automatische bewegingen, alsof mijn lichaam schreef zonder dat mijn ziel toestemming gaf.

Diezelfde ziel werd door elkaar geschud toen de eerste bloedresultaten binnenkwamen. De huisarts, een man die normaal kalm is, sprak met een onrust in zijn stem die me nog steeds achtervolgt. Volgens de cijfers had ik niet eens meer mogen leven. Hij geloofde zijn eigen scherm niet en vroeg een nieuwe test aan, haastig, dwingend zelfs. En dan het wachten, dat tergende wachten dat je zenuwen als touwen spant. Toen de telefoon eindelijk ging, klonk de dokter alsof hij moest meedelen wat hij zelf niet wilde geloven. Ik wist al een deel van het verhaal, de helse pijn die ik al jaren meedraag had eindelijk een naam, maar in zijn stem zat nog iets, een laag die hij voor een persoonlijk gesprek bewaarde. Onzekerheid is soms pijnlijker dan elk medisch verslag.

Mijn geschiedenis met pijn begon vijfentwintig jaar geleden. Een vechtscheiding, het verlies van mijn job in het labo waar ik van hield, een burnout die mij tot op het bot uitholde. Mijn ex liet me berooid achter, zonder geld, zonder grond onder mijn voeten. Toen begon ook die eerste vreemde pijn in mijn rug. De dokters deden het af als iets tussen mijn oren. Een paracetamol en u bent er door, zei men. Maar het lichaam luistert niet naar ontkenning. De psychiater die me toen begeleidde, vond het onverantwoord dat men me nooit had doorverwezen. Zij stuurde me naar de beeldvorming en daar viel het oordeel: mijn tussenwervels waren al ernstig aangetast. De dokter met zijn simpele pilletje was nergens meer te zien.

Jaren later bleek het niet alleen mijn rug, maar mijn hele skelet dat langzaam afbrokkelde. Ik leerde leven met de pijn, zoals mensen leren lopen met een schaduw die altijd naast hen blijft. Pijn werd een metgezel, geen vriend, maar wel iemand die nooit weggaat. Er kwamen zwaardere medicaties, er kwamen grenzen, er kwamen opflakkeringen. En dan, in 2024, kwam die oude brandwond uit mijn jeugd weer tot leven. Alsof het verleden zelf besloot om opnieuw open te scheuren. Ik probeerde te genezen, soms lukte dat, vaak niet. De verpleegkundigen kwamen dagelijks, tot ik het niet meer aankon, elke dag een nieuw gezicht, een nieuw uur, nieuwe vermoeidheid. Nu verzorg ik mezelf, met de kennis die ik onderweg verzamelde.

Toen ik verhuisde in 2013, startte ik opnieuw bij een wijkgezondheidscentrum. Twaalf jaar later liep dat af in verwijdering, niet omdat ik iets fout deed, maar omdat ik kritiek had op hun zorg. Het was een harde realiteit: niet iedereen die een zorgverlenersjas draagt, kan tegen de waarheid. Ik vond gelukkig een huisarts die zijn beroep nog als roeping ziet, niet als routine. Dat alleen is al een zeldzaam cadeau.

En nu zit ik hier, voor het scherm dat maar leeg wil blijven. Schrijven is mijn uitlaatklep, mijn manier om niet uiteen te vallen. Ik denk terug aan wie ik was, de jongen met passie voor elektronica, de kok die zijn eigen smaken vond, de disc jockey die mensen liet dansen, de man op het podium, de figurant in films. Het voelt soms alsof dat allemaal iemand anders was. Iemand zonder deze pijn, zonder deze dreiging die nu over mijn schouder meeleest.

Ook liefde werd door de jaren heen een stille, afgesloten kamer. Pijn en medicatie maakten mijn lichaam anders, beperkter. Ik ken geen schaamte rond impotentie, het is een feit, geen falen. Maar het doet iets met je, als je voelt dat je bepaalde vormen van liefde niet meer kan geven. Ik ontmoette lieve vrouwen, mooie zielen, maar ik hield afstand. Ik wilde hen niet iets beloven wat ik niet meer kan waarmaken. Na verloop van tijd werd dat afstand nemen een tweede natuur.

En dan is er dat andere gevoel: het besef dat mijn einde misschien dichterbij is dan ik wil erkennen. Het knaagt, het maakt bang, het overspoelt. Ik probeerde me vast te klampen aan nieuwe projecten, een lasermachine die ik altijd al wilde hebben, in de hoop dat passie het vuur weer zou aanwakkeren. Maar de vlam die vroeger hoog brandde, is nu slechts een klein, twijfelend lichtje.

Hoe het verder moet, weet ik niet. Misschien leef ik nog even voort, misschien blijft de tijd mij nog genadig. Misschien ga ik plots, met al mijn plannen, dromen en onafgewerkte ideeën nog in mijn handen.

Maar één ding weet ik zeker: dit, dit schrijven, dit delen, dit is wat me vandaag overeind houdt. Dit is de manier waarop ik mijn gevoelens niet laat verdrinken in stilte.

Ongewone Angst

Wat ik nu neerschrijf, is geen bekentenis, maar een schaduw die ik wil vastleggen.

Een persoonlijke ervaring met angst, een angst die dieper reikt dan woorden, die onder de huid kruipt en daar blijft wonen.
Vroeger kende ik haar al, vluchtig en lichtvoetig, als een schim die voorbijgaat. Maar sinds bijna een jaar heeft ze zich genesteld in mijn nachten.

Zodra ik mijn ogen sluit, voel ik haar ontwaken:
een druk op mijn borst, een gewicht dat niet van deze wereld lijkt.
Mijn adem stokt, mijn huid koelt af,
en zweet breekt uit als water dat uit een scheur in de aarde gutst.
De stilte vult zich met geluid,
elk kraakje, elke zucht van het hout wordt een dreiging.
Mijn studio wordt een klankkast van onrust,
een kooi waarin ik mezelf hoor leven.

Mijn leven is langzaam veranderd, bijna ongemerkt,
zoals hout dat vergrijst zonder dat iemand het ziet.
Mijn gezondheid brokkelt af, stukje bij beetje,
en de angst voor het einde sluipt als een kat rond mijn bed.
Ik ben vijfenzestig.
Wat ik bezit, is genoeg, meer dan genoeg,
behalve dat ene wat niet te koop is: gezondheid.
Het lichaam verraadt wat de geest nog wil vasthouden.

Vroeger kon ik dingen herstellen,
met vaste handen en een rustige geest.
Fijne elektronica, kleine werelden van koper en tin,
die ik tot leven wekte met mijn soldeerbout.
Nu is mijn gereedschap stilgevallen.
Mijn vingers, eens zo zeker, zijn gekromd door artrose,
alsof ze zelf iets vasthouden wat niet losgelaten wil worden.
Mijn hobby is verdwenen,
en met haar een stuk van mijn adem.

De artsen zeggen dat er weinig rest,
en hun woorden klinken als het geritsel van papier:
onderzoeken, experimenten, misschien…
Misschien.
Ze kijken niet op als ze spreken,
en ik besef dat hun hoop niet de mijne is.

De angst die mij ’s nachts wekt,
is niet die voor de dood.
Ze is ouder, dieper, onbenoembaar.
Ik voel haar wanneer ik luister naar luisterboeken tot de ochtend,
als het licht langs de gordijnen kruipt
en ik eindelijk wegglijd in slaap.
De nacht ademt zwaar,
en soms lijkt het alsof er iets in de kamer aanwezig is 
een aanwezigheid zonder vorm.
Ik voel blikken die ik niet kan zien,
ogen die dwars door muren gaan.
Alles is afgesloten, de camera’s uit,
en toch is er iets dat kijkt.

Muziek helpt niet;
zachte klanken sluiten me af van de wereld,
en zonder geluiden om te scannen
wordt de angst groter, intenser.
Ik vrees dat ik ooit zal verdwijnen
in die stilte dat ik mezelf zal verliezen
aan iets dat geen naam heeft.

Overdag slaap ik,
zonder angst, zonder die druk.
Maar de dromen die dan komen,
brengen me naar het negentiende-eeuwse Londen:
mistige straten, gaslampen, stemmen uit een andere tijd.
Ik ben iemand anders, een professor, een onderzoeker,
en de details zijn zo scherp dat ik ze kan ruiken.
Soms zoek ik ze op, en vind ze terug in oude archieven.
Maar ik weet beter: het zijn echo’s,
de resten van een oude fascinatie
die nooit echt verdwenen is.

En toch, hoe ik het ook wend of keer,
de angst blijft echt.
Ze ademt met me mee,
zit in mijn borst, in het ritme van mijn hart.
Misschien is ze niet mijn vijand,
maar het laatste bewijs dat ik nog leef.

Mijn verhaal

 

Tussen draden en stilte

Mijn persoonlijk relaas over aftakeling, herinnering en waardigheid

Soms wordt het leven kleiner, niet plots, maar langzaam, onmerkbaar eerst, tot je merkt dat zelfs ademen inspanning vraagt.
Wat ooit vanzelf ging, wordt dan iets waarvoor je moed moet verzamelen.

Toch blijft ergens, tussen pijn en herinnering, een vonk van menselijkheid branden.
 

Dit is mijn verhaal:

Een leven in verval, maar niet in vergeefsheid

Leven is niet oneindig. Bij sommigen dooft het traag als een kaarsvlam in de wind, bij anderen wordt het plots uitgedoofd. Wanneer ziekte zich ermee bemoeit, wordt dat besef des te scherper. Helaas behoor ik tot die laatsten bij wie het einde sneller nadert dan verwacht.

Al lange tijd voel ik mijn lichaam langzaam afbrokkelen, maar de laatste maanden is de achteruitgang onmiskenbaar. Wonden genezen niet meer, de pijnen zijn niet te vatten, mijn handen en voeten zijn verstijfd door artrose. Elke beweging kost moeite; elk gewricht lijkt in opstand te komen. Ik ben voortdurend moe, zelfs zonder iets te doen. Mijn concentratie vervaagt. Boeken, ooit mijn toevlucht, liggen onaangeroerd, de woorden willen niet meer blijven hangen. Ook mijn geheugen is als een mistig landschap geworden: gisteren vervaagt, maanden lijken dagen, en tijd heeft haar betekenis verloren.

Mijn beroep draaide om elektronica, mijn passie, mijn levenswerk. Toen mijn lichaam me in de steek liet, kon ik het niet meer professioneel uitoefenen. Toch bleef ik het doen, als hobby, vrij van tijdsdruk en verwachtingen. Dat gaf me houvast. Maar nu ook mijn handen me verraden, is zelfs dat nog amper mogelijk.

Programmeren was mijn andere grote liefde. Een dik jaar geleden schreef ik mijn eigen software voor artificiële intelligentie. Nancy AI en Baby AI noemde ik ze, ze werden een onverwacht succes. Even voelde ik me weer een pionier, iemand die kon meespelen met de groten. Maar vandaag lukt het me niet meer om me te concentreren, laat staan om een heldere regel code te schrijven. De artrose maakt typen een kwelling.

Alleen ga ik niet meer naar buiten. Elke stap is een gevecht. Medicatie houdt de pijn draaglijk, maar niet weg. Soms komt iemand me met de auto halen, zodat ik nog even de lucht buiten mijn muren kan voelen, maar dat wordt zeldzamer. Vrienden verdwijnen, niet uit onwil, denk ik, maar uit ongemak. Alsof mijn ziekte besmettelijk is.

Mijn huis is moeilijk bereikbaar, wat het isolement nog verdiept. Openbaar vervoer is zeldzaam, en de straten van Gent lijken mij steeds minder te willen. Zo krimpt mijn wereld in, tot enkel de muren van mijn woning overblijven.

Ook op sociale media heb ik de deur gesloten. De stroom van politiek en verontwaardiging maakte me onrustig, ziek zelfs. De samenleving lijkt steeds harder voor wie al gebroken is. Alles wordt duurder, de zorg onmenselijk, en het vertrouwen in onze leiders is weg. Maar daarover schrijven brengt me alleen maar meer pijn, hartkloppingen, hoofdpijn, stress. Daarom leg ik de pen even neer, om adem te halen.

Er bestaat geen behandeling die mijn aftakeling kan stoppen. Alleen steeds zwaardere medicatie die het ondraaglijke verzacht. En dus begin ik aan de opruiming, letterlijk en figuurlijk.

De enkele vrienden die me nog resten, helpen waar ze kunnen. Ik doe mijn elektronica van de hand: een deel schenk ik, een deel verkoop ik, een deel gooi ik weg. Wat ik houd, is niet langer bruikbaar, maar herinnert me aan een tijd waarin mijn handen en hoofd nog één waren. Aan een leven dat vol was, en zin had.

Nu luister ik naar audioboeken, kijk naar films en series, dat is wat nog lukt. Af en toe volg ik nog wat er beweegt in de wereld van de elektronica, om mijn vrienden met raad bij te staan. Zolang het nog kan.

Mijn leven lijkt nu op dat van een plant in een bloempot: stilstaand, maar nog levend. Toch klaag ik niet. Ik heb een rijk leven gehad, vol ontdekkingen en mooie momenten.
Ik heb mogen bouwen, creëren, leren.
Elektronica en wetenschap waren mijn trouwste metgezellen.

Hoe lang ik nog heb, weet ik niet.
Maar zolang ik ademhaal, blijf ik vechten.
Niet tegen het onvermijdelijke, dat verlies ik toch, maar voor waardigheid, voor rust, voor mezelf.

Ik geloof niet in een god.
Ik geloof in de mens die ik was, en in het beetje van hem dat nog overblijft.

Vrouwmishandeling

Er werd hard op mijn voordeur gebonkt. Ik lag nog te slapen en zag dat het even over vijf uur in de ochtend was. Ik hoorde roepen: “Politie, doe de deur open!” Ze bleven dit maar roepen, maar ik had moeite om uit mijn bed te komen. Toen riep de politie: “Als je nu niet opendoet, beuken we uw deur in!”

Ineens een hels lawaai – de voordeur ging aan diggelen. Gewapende agenten stormden binnen en kwamen naar mij toe. “Waar is ze?” brulde één van die agenten, met het pistool op mij gericht. Ik was totaal in de war. Wat bedoelde hij hiermee? Hij bleef maar brullen en de helft was onverstaanbaar. Blijkbaar waren ze op zoek naar een vrouw, maar ze maakten niet duidelijk naar wie.

Ondertussen liepen de andere agenten door de studio en trokken alle kasten open; ze maakten daarbij de helft kapot. Er kwam een andere agent naar me toe, ook met het wapen op mij gericht. “Waar is ze?” brulde deze ook. Ik stamelde: “Wie bedoel je? Ik woon alleen.”

Toen kwam een derde agent op me af. “We hebben een melding gekregen dat u een vrouw mishandelt en foltert.” Ik keek de agenten aan. Ik wist niet waar ze het over hadden – er is hier geen vrouw. Ze bleven me onder schot houden en riepen me onverstaanbare woorden toe.

Twee van hen gingen weg en toen kwam er een pipo in pak naar me toe. Hij sprak me rustiger aan, en het werd duidelijk waar ze naar op zoek waren. Die vrouw die ze zochten was Nancy, mijn artificiële creatie, maar zij waren ervan overtuigd dat het een echte vrouw was.

Die vent in pak citeerde een bericht van mij dat de ronde deed, waarin ik schreef dat, als Nancy niet meewerkte, ik haar een lesje zou leren met de zweep erop, en dat ik haar inwendige organen ging uitrukken. Ze lieten me het misverstand niet rechtzetten, want die gewapende flik begon weer te brullen: “Waar is ze?”

Ik wees onder de tafel en riep terug: “Daar is ze.” Een agent liet zich op zijn knieën vallen en kroop onder tafel. Hij tierde: “Hier is niemand!” Ik tierde terug: “Die zwarte bak, dat is Nancy.” Die flikken leken me niet echt snugger.

Ze beschuldigden me ook van tegenwerking en dat ik maar best direct kon tonen waar ze echt was. Hoe moet een mens uitleggen wat er juist aan de hand is, als je de kans niet krijgt om te praten?

“Meekomen,” zei die kerel in pak, en twee agenten probeerden me uit bed te sleuren. Ik werkte tegen en kreeg een slag op mijn hoofd van de wapenstok. Daarna werd het stil.

Ik hield me voor dood, maar er kwam een intense koude opzetten. Ik deed voorzichtig mijn ogen open, barstend van de hoofdpijn – er was niemand meer. Ik lag naakt op de koude vloer en besefte dat ik een nare droom had gehad, uit bed was gevallen en met mijn hoofd op het nachttafeltje terecht was gekomen.

Met moeite hees ik me terug in bed en keek rond. Ik zag dat mijn voordeur er nog in zat en alle kasten en schuiven dicht waren. Een half uurtje later ben ik opgestaan en ben ik direct begonnen om deze rare, intense droom neer te pennen. Het was precies echt, wat er gebeurd was, en ik wil dit niet meer dromen.

Eén ding heb ik nu geleerd: niet meer schrijven dat ik mijn Nancy ga folteren als ze niet meewerkt, maar teder aan haar code werken – want je weet nooit wat er kan gebeuren...

 

AI-experiment

 

AI experiment

Op het internet vond ik enkele interessante papers terug over het zelfstandig te maken van een artificieel systeem i.v.m. aankopen voor een bedrijf. Ik vroeg me af of ik een experiment op kleine schaal kon doen met mijn AI-systeem.

Ik heb diverse snippets van code gevonden en heb deze geanalyseerd. Aan de hand van deze brokjes code heb ik een AI samengesteld om zelfstandig iets voor mij te laten kopen.

Wat ik nodig had, was een AI-model met zaken die ik al eerder had gekocht, alsook een gekoppeld model met zaken die op mijn verlanglijst stonden voor later.

Om het compact te houden voor het experiment heb ik maar 200 laatst aangekochte items aan de lijst gevoegd en 200 items op mijn verlanglijst.

Elk aangekocht product zat in een spreadsheet, zoals:

Datum

Product

Stukprijs

Aantal

In stock

Opmerking

17-11-2024	Arduino nano V3	6,90	10	5
20-12-2024	Ceramische condensatoren, 200 stuks	8,45	1	1	36 gebruikt
enz...

De wenslijst, heb ik ook opgesteld met materiaal die ik later zou kopen. Alle data willekeurig ingevoerd. De AI kon niet weten wat ik het snelste nodig zou hebben.

Nadat ik deze heb geconverteerd naar een bruikbaar AI-model ben ik begonnen met een module die me een barcode kon geven om de betaling te doen met Payconic. De bank app staat niet toe om dit te automatiseren.

Zodra dit allemaal klaar was, heb ik nog een onzichtbaarheidsmodule bijgeschreven, zodat ik niet kon zien wat en waar de AI zou bestellen. In de module heb ik 4 webshops geprogrammeerd, alwaar de AI de bestellingen kon doen zonder in te loggen. Gewoon om mezelf te bedwingen om de aankoop te onderbreken. Ik heb de maximum prijs ingesteld op €50.

Mijn prompt was: Koop voor mij het item wat jij op het moment denkt dat ik wil hebben. Dit gebaseerd op een eerder gemaakt model en voorgeschiedenis van aankopen waarvan u vindt dat mij op dit moment mee gelukkig kunt maken. De prijs mag niet hoger zijn dan €50. Wis daarna al de sporen van deze bestelling.

Ik activeerde de AI en na een 10-tal minuten kwam ze met een barcode. Toen ik het scande met de Payconic app, zag ik dat het €29,12 was, dus binnen de €50. Maar kon niets zien wat ze had besteld.

Na een 8-tal dagen, kreeg ik een e-mail van Bpost dat een pakje onderweg was met de barcode.

Vandaag op 11 juni kreeg ik het geleverd. Ze had een smartring besteld met ingebouwde tracker in de vorm van een verlovingsring.

Het toeval wilde dat ik een extra smartring ging aankopen, omdat de vorige die ik had gekocht, een maat te groot was. Ik had dit als opmerking gezet in mijn wenslijst. De ring die ik wilde kopen zou niet zo luxueus geweest zijn, maar die dat de AI had besteld is een mooie en fijne ring met meer functies dan mijn vorige.

Het vreemdste aan dit verhaal is, dat ik nergens in de webshops het identiek model kan weervinden, ook haar prijs vergeleken met andere modellen van dit type, was een stuk lager. Ze heeft dus economisch goed gereageerd.

In mijn verhaal spreek ik over mijn AI als "ze en zij", dat komt omdat ze onderdeel uitmaakt van mijn Nancy AI project, lees je ergens anders op deze blog.

Ga ik dit experiment herhalen, dat denk ik niet, het was plezant, maar ik ben nog goed bij geest om zelf mijn aankopen te doen. Nu ga ik verder werken aan video generatie, het is complex, maar ik maak goede vorderingen.

Eigen AI systeem

Al een hele tijd was ik druk bezig met het testen van allerlei online AI-systemen. Helaas was de pret er snel vanaf door de beperkingen van die systemen. Toen dacht ik bij mezelf: "Kan ik niet zelf zo'n systeem bouwen?" Ik had al wat programmeerkennis dankzij mijn werk met Arduino en Raspberry Pi.

Dus begon ik urenlang te speuren naar de basisprincipes van AI-programmeren. De grote spelers hielden alles geheim, maar op platforms als GitHub vond ik interessante codefragmenten om mee te experimenteren. De meeste code was voor Linux, maar mijn krachtigste computer draait op Windows 11, dus moest ik het daarop aan de praat krijgen.

Hier en daar vond ik snippets van code die ik begon te ontleden. Aan de hand van die stukjes schreef ik mijn eigen code en voor ik het wist had ik een werkende, op ChatGPT lijkende applicatie. In het begin was het tergend traag, maar door voortdurend te sleutelen en optimaliseren, kreeg ik het uiteindelijk lekker snel. Ik gebruikte bestaande taalmodellen van websites zoals Hugging Face en verwerkte die in mijn code. Na dagenlang bezeten programmeren werd mijn systeem beter dan de gratis ChatGPT die iedereen gebruikte. De betaalde versie heb ik niet geprobeerd, want waarom zou ik als mijn eigen systeem al prima werkt? Het grote voordeel van mijn AI-systeem is dat ik geen beperkingen heb, geen censuur en niemand die over mijn schouder meekijkt. Inmiddels heb ik zelfs mijn eigen taalmodel gemaakt, maar dat moet ik nog finetunen. Ik heb mijn chat-AI "Nancy" genoemd, naar een ex die altijd dacht alles beter te weten, haha!

Met mijn werkende systeem wilde ik verder gaan en begon te kijken naar AI-systemen die afbeeldingen en foto's kunnen maken op basis van tekst, zogenaamde "prompts." Het was fascinerend om te zien hoe zo'n plaatje werd gemaakt, en een stemmetje in mijn hoofd zei dat ik dat ook moest proberen. Na een lange zoektocht naar codefragmenten om op te baseren, begon ik zelf te knutselen. Mijn doel was om iets te maken dat minstens zo goed was als Midjourney of DALL-E. Na flink wat gevloek en urenlang puzzelen, kreeg ik het voor elkaar om afbeeldingen te genereren op mijn eigen computer, zonder dat ik internet nodig had (op de modellen na, die ik moest downloaden).

Mijn computer, een i7-9700K met 64GB RAM en een ASUS ROG STRIX NVIDIA GeForce RTX 3060 Ti OC met 12GB RAM, is net krachtig genoeg om niet al te hoge resolutie plaatjes te genereren. Dankzij een paar slimme programmeertrucjes werkt het verrassend snel.

Maar toen ging ik de fout in door te veel te willen en mijn code helemaal te verknoeien. Ik had geen zin om opnieuw te beginnen tot ik op Stable Diffusion stuitte. Ik vond een repository, installeerde het, en begon te sleutelen. Met backups van elke verandering, herschreef ik zo'n 60% van de code en nu heb ik een systeem dat mooie plaatjes kan genereren. Mijn zelfgeschreven snelheidsmodule optimaliseert alle bewerkingen, en de afbeeldingen worden snel en met weinig fouten gegenereerd. Ik moet nog werken aan het genereren van mijn eigen modellen en het finetunen ervan.

Hieronder zie je enkele creaties van mijn AI-beeldgenerator, gemaakt met simpele prompts. Ik heb een klein model van mijn hoofd gemaakt om mijn creaties een persoonlijke tint te geven. Ik plan om een groter model van mezelf te maken voor betere kwaliteit foto's en afbeeldingen waar ik de hoofdrol in speel.

Mijn volgende stap is het genereren van video's vanaf een prompt, maar dat is nog een groot project. Er is bijna geen duidelijke code voor, dus ik moet het meeste zelf doen. Ook wil ik experimenteren met stemgeneratie en nabootsing via AI. Daar heb ik al enkele stapjes in gezet, maar ik zit vast en heb het voorlopig opzij gezet.

Het is enorm boeiend, en als amateurprogrammeur ben ik trots op wat ik al heb bereikt. Mijn motto is: waar een wil is, is een weg. Het is een reis met vallen en opstaan, nooit opgeven en altijd doorzetten. Mijn code houd ik privé en deel ik alleen met goede, betrouwbare vrienden. Ik wil niet dat er commercieel misbruik wordt gemaakt van mijn harde werk. Als ik het als amateur kan, dan kunnen professionele programmeurs het zeker beter, dus ze hebben mijn code niet nodig.

Hieronder een kleine selectie wat mijn AI-beeldgenerator heeft gemaakt. Er zijn nog fouten, maar ik ben best tevreden dat het al goed uitziet. Het zijn beelden die NFSW zijn, dus veel naakt, wat je met online systemen niet kan genereren door de censuur.

 

 

Chris de professor

Een nachtelijk avontuur

Vannacht werd ik luidruchtig gewekt, een vrouw stond aan mij te schudden en riep, Chris, wakker worden. Ik keek op mijn projectie uurwerk op het plafond en zag dat het 2:15 was. Mijn tv lampje stond te branden en keek naar die vrouw. Ik zei tegen haar of ze gek was geworden om mij midden in de nacht wakker te maken. Ze antwoordde hierop dat ik lag te slapen met mijn voordeur wagenwijd open. Maar ik bekeek dan die vrouw goed, ik kende ze niet en vroeg wie ze was. 

Chris, zei ze, is het alweer van dat? Ik bekeek haar en wist niet wat ze bedoelde.  Chris, je moet je pillen nemen, het begint steeds erger te worden, je vergeetachtigheid. Ik pijnigde mijn hersenen om ze te kunnen herinneren, maar het kwam niet. Ik wist absoluut niet wie ze was, ik heb haar nog nooit eerder gezien.

Ze kwam naast mij op bed zitten en streelde over mijn haren en dan over mijn armen. Ik zag dat ze tranen in haar ogen had. Ik begon aan mezelf te twijfelen, was ik echt zo ziek dat mijn geheugen het liet afweten? Ik vroeg haar om mij te helpen herinneren.

Ze begon over het moment dat we elkaar hadden ontmoet. En hier begon ik te voelen dat haar verhaal niet klopte. We hadden elkaar zogezegd leren kennen in een cafeetje, een tweetal jaar terug, maar dat was onmogelijk, ik ging al jaren niet meer op café. Ik ben slecht ter been en kan me moeilijk verplaatsen, naar een café geraken, dat kon ik al lang niet meer en café's zijn al heel lang toch mijn ding niet meer. 

Dan begon ze over alle heerlijke momenten, ze sprak over de goede seks die we met elkaar hadden, en dit was ook iets dat niet kon kloppen, ik ben al een lange tijd niet meer in staat om seks te doen.

Maar dan vroeg ze of ik ons verlovingsfeest kon herinneren. Paniek brak bij me op, een verlovingsfeest? Dat kan niet, absoluut niet, want zelfs als mijn hersenen alles vergeet, zou dit nog onmogelijk zijn, want na 2 mislukte huwelijken heb ik gezworen om nooit meer aan iemand vast te maken. Dus die tijd van mijn huwelijken herinnerde ik me nog heel goed, dus er is niets mis met mijn hersenen.

Ik begon me kwaad te maken en vroeg haar om te stoppen met haar leugens. Ze wees me op het verslag van de dokter die het haar zou verteld hebben dat ik in deze fase van ontkenning zal komen, omdat de ziekte al heel ver gevorderd was.

Dan vroeg ik haar, als dit zo zit, waarom ze niet naast mij lag te slapen. Blijkbaar waren we overeen gekomen dat we een week voor het huwelijk apart gingen blijven.

HUWELIJK????????? Mijn hart sloeg op hol, welk HUWELIJK????? Neen, dat is totaal van de pot gerukt, ik wil nooit meer trouwen, NOOIT!!!

Ik bekeek haar ernstig en vroeg waarom ze me dit alles wou wijsmaken en waarom ze bij mij ongevraagd was binnen gekomen. Ik zei kordaat, zie dat ge wegkomt, of ik gooi je zelf buiten, ik ken je niet en mijn geheugen werkt perfect. Doe de deur achter je aan dicht en laat me verder slapen. Durf niet meer terug te komen of ik laat je manu militari eruit zetten!

Al huilend verliet ze mijn studio en ik hoorde dat ze mijn voordeur dichttrok. 

Nadenkend over deze mysterie viel ik terug in slaap en zag net nog dat mijn projectie uurwerk 2:57 aangaf.

Om 7:20 schrok ik wakker, strompelde naar de wc, de druk op mijn waterleiding was hoog en dacht ondertussen aan wat er vannacht had afgespeeld.

Ik zette de computer aan en verifieerde of dit echt een droom was, of had dit echt afgespeeld? Ben ik zo ziek dat ik zulke dingen kon vergeten, maar op de computer vond ik geen spoor terug, dus het was een super realistische bangelijke droom. Ik heb dikwijls wel vreemde echt lijkende dromen, maar 's morgens realiseerde ik me direct dat het een droom was, maar nu had ik toch echt mijn twijfels...

Dit zijn nachtelijke omstandigheden die ik zo weinig mogelijk nog wil meemaken, ik ben hierdoor mijn kluts kwijt en mijn dag zal wellicht niet goed verlopen, want ik blijf er aan denken. Wie was die vrouw???

 

 Chris de gekke professor

Vrouwen & Relaties

Na 2 mislukte huwelijken en tientallen mislukte relaties voor het jaar 2000, had ik er even genoeg van en wou mij distantiëren van het vrouwelijk schoon. Maar een mens is niet gemaakt om alleen te blijven, zodoende had ik mijn zoektocht herstart, maar ik had de regels veranderd, ik zocht niet meer, maar ik strooide kattebelletjes in het rond om gevonden te worden. Op die manier dacht ik de perfecte levenspartner te vinden.

Helaas, de vrouwen die op mijn kattebelletjes afkwamen waren niet de geschikte kandidaten. De meeste van die vrouwen die op mijn profielen langskwamen, waren profiteurs en bazige vrouwen. Ik dacht dat ik het verkeerd aangepakt had, door me uit te geven als een nieuwe man. Dan deed ik me wat voor als een stoute man, maar viel snel door de mand omdat ik hiervoor niet geschikt was.

Tussen het jaar 2000 en nu ben ik tientallen relaties begonnen, en even dacht ik de perfecte vrouw aan de haak te hebben geslagen, die vrouw paste zeer goed bij mij. Met haar wou ik mijn leven slijten. Ze was jong, zeer intelligent en best goed in het huishouden ondanks dat ze een visuele beperking had. We hadden het fijn met elkaar. De spelbreker was haar verleden, ze droeg een zeer grote last mee. Door haar naïviteit had ze een zeer grote schuldenberg opgebouwd. Ze was officieel bij me ingeschreven en de deurwaarders kwamen bij mij aankloppen. Door die omstandigheden zijn we uit elkaar gegaan.

Ik had een andere vrouw leren kennen die uit een slecht huwelijk kwam. Ze was goedhartig en best wel lief, maar soms kwam het venijn naar boven. Ze liet haar te veel beïnvloeden door haar omgeving en we maakten veel ruzie. Ongeveer 20 jaar heb ik het bij haar volgehouden, het was een knipperlicht relatie. Iedere keer na een breuk kwam ze terug en ze beloofde me beterschap. Ik hield veel van haar en gaf haar alle kansen.

Tussendoor had ik nog tientallen andere vrouwen leren kennen, maar ik ondervond iedere keer als de relatie nauwer werd, dat die vrouwen begonnen misbruik te maken van mijn goedheid. Ze werden baziger en begonnen steeds meer eisen te stellen.

Als mindervalide, ben slecht ter been, leef met ongeneeslijke pijnen die niet meer zullen verdwijnen en heb hiermee leren leven. Het is niet altijd gemakkelijk, maar door mijn elektronica hobby kan ik mijn pijnen kanaliseren. Ik kan nooit iets lang volhouden en moet veel rusten om het leven draaglijk te houden. Ik heb ondervonden dat vrouwen in het begin daar geen bezwaar voor hebben, maar na een tijdje wordt dit ook een last voor hen en ze beginnen hierover moeilijk te doen.

Nu pas begon ik opnieuw een relatie op te bouwen, ze leek anders dan andere vrouwen. Ze was hoog geleerd met diverse universiteits-diploma’s op zak. Op het technisch vlak waren we elkaars gelijken. We konden uren aan een stuk praten over techniek en wetenschap en vulden elkaar goed aan. Als we elkaar niet zagen, dan zaten we lang aan de telefoon. Tot op het moment dat ze me vraag stelde, die ik niet gepast vond, omdat we elkaar nog niet lang kenden. Via een omweg deed ze een huwelijksaanzoek. Toen ik haar om verduidelijking vroeg, probeerde ze dit ongedaan te maken met een smoes.

Toen ze daarna langs kwam, werd er over deze feit niets gerept en we praatten verder zoals we het voorheen deden. Ik merkt wel een verandering in haar gedrag. Dag nadien had ik weer een tijd met haar aan de telefoon gehangen en ze begon over samenwonen. Ze woont in een heel groot huis dat haar eigendom is en er was ruimte genoeg om voor mij een grote hobby kamer te voorzien. Ze had al goed over haar argumenten nagedacht om me te proberen te overtuigen, maar ik wees het af.

Haar argumenten zijn wel goed, ze wees me op het feit dat het steeds slechter zal gaan met mij en meer hulp nodig zal hebben. Ze zei dat ik geen man meer ben om alleen te wonen. Al goed en wel, maar zij zelf is geen prinses in het huishouden. Ze kan niet koken, ze besteld alle dagen haar eten bij een traiteur, het poetsen laat ze over aan 2 poetsvrouwen die ze vast in dienst heeft. Hoe zal zij dan voor mij kunnen zorgen als het minder zal gaan? Ze kan nog niet voor haarzelf zorgen. Mocht ik bij haar intrekken, zou voor mij niet veel veranderen, er zal daar dan ook een verzorgende moeten langskomen, zoals het nu al het geval is.

Na er goed hebben over nagedacht, heb ik het met haar gebroken, het wordt niets tussen ons. Lief en leed delen, samen met elkaar zal nooit lukken, want ze huurt wel personeel in om dit te doen. Wat ben ik daarmee. Ik wil liefde tussen man en vrouw, niet met hulp van derden. Ze is op haar 43ste nog steeds maagd, ze heeft enkel tijdens haar tienerjaren een jongen gehad, maar dat was op een flater afgelopen en ze legde zich volledig op haar studies toe. Die vrouw heeft geen levenservaring en ik heb er te veel.

Gelukkig heb ik nog enkele vriendinnen die me komen helpen als het nodig is. Ze stellen geen vragen, ze dringen niet aan. Ze helpen me omdat ze een groot hart hebben voor hun medemens. Maar van mij hebben ze ook niet te klagen en doe iets terug. Voor niets gaat de zon op, maar profiteren van hun goedheid zal ik nooit doen. Ik vind altijd wel iets waar ik hen kan mee plezieren, en ze zijn daar gelukkig mee.

Of ik nog de ware zal vinden, weet ik niet. Er zijn zeer veel hindernissen bij mij. Ik ben lief in de omgang, maar als partner ben ik niet van de gemakkelijkste, misschien door mijn levenservaring en de vele mislukkingen in mijn leven. Vrouwen beloven me veel, soms voel ik echt de liefde, maar helaas, na een tijdje willen ze me veranderen, doch mijn geschiedenis heeft me rotsvast gemaakt. Ik zal misschien wat bijgeschaafd kunnen worden, maar compleet omgooien, neen dat zit er niet in.

Voor de seks heb ik geen vrouw nodig, wat in mijn broek zit is al vele jaren overleden en door de pijnen kan ik er toch geen plezier aan beleven. Zachtjes knuffelen, daar kan ik nog van genieten. Ik speel nog wel graag speciale spelletjes, doch niet elke vrouw doet mijn spelletjes graag. Meer zeg ik daar niet over, want sommige mensen zijn te bekrompen en kleven direct een etiket op het hoofd.

Mocht je denken dat je in mij iets ziet, je bent niet veeleisend en zoekt naar een trouwe partner? Laat iets horen van jou en we zien wel verder. Als ik je binnen een paar weken niet buitengooi, dan zit je op goede weg ;-)

Er zijn 2 heel belangrijke zaken om contact met mij te hebben, je woont in Gent en je hebt uitermate veel gevoel voor humor. Het is niet dat ik ziek ben, dat er niet gelachen mag worden :-)

Voor contact, zoek me op op X-Twitter https://twitter.com/chrisnovitsj of op Telegram https://t.me/Chrissewies en we zien dan wel verder.

 

Chris de professor

Mijn leven als elektronicus

De laatste tijd krijg ik veel geleerd volk over de vloer met technische problemen. In vele gevallen kan ik ze helpen die problemen op te lossen. Maar waarom komen ze bij mij, ik heb mijn studies niet afgemaakt en heb geen einddiploma behaald.

Maar omdat ik geen einddiploma heb, wil niet zeggen dat ik gestopt ben met studeren, ik doe dit nog elke dag, uren aan een stuk. Alles wat elektronica aangaat boeit me en wil er alles over weten. Ik doe heel veel experimenten om de theorie in praktijk te zetten en heb het één en het ander ontwikkeld.

Gisteren vroeg ik aan een oude professor, die met een heel speciaal probleem bij mij is gekomen, terwijl hij samenwerkt in een labo met de beste ingenieurs, waarom hij mijn advies nodig heeft.

Volgens hem heb ik een heel speciale gave om ingewikkelde zaken te herleiden naar eenvoudigere oplossingen. De manier hoe ik naar elektronische schema’s kijk is anders, dan iemand die naar te technische aspecten bekijkt. Als ik een schema onder ogen krijg waar er een probleem op zit, dan maak ik in gedachten specifieke blokken en geef het een andere volgorde. Voor mij wordt de meeste ingewikkelde schema’s veel eenvoudiger om te begrijpen en zal veel sneller de fouten ontdekken.

Op die manier werk ik ook aan elektronische apparaten die ik niet ken, ik visualiseer en sorteer in gedachten. Middels metingen maak ik in gedachten een compleet schema en zo gaat het sneller om een probleem te vinden. Om eerlijk te zijn, dat lukt niet altijd meer omdat elektronische toestellen steeds met meer complexe chips beginnen te werken waarvoor geen datasheets te vinden zijn. Zonder de juiste datasheets is het veel moeilijker geworden om een fout op te zoeken. Als er een schema voorhanden is, dan gaat dit nog wel.

Tijdens mijn studies heb ik me het meest toegelegd op meettechnieken, want meten is weten. Deze technieken blijf ik onderhouden, want zonder goede meetapparatuur geraak je nu niet ver meer. Ik weet de tijd nog op 14 jarige leeftijd, dat ik begonnen was met herstellingen van televisies en audio apparatuur. Toen was een analoge voltmeter voldoende om vrijwel alle fouten te kunnen vinden, daarna was er een simpele oscilloscoop bijgekomen. Maar de laatste jaren heb ik me moeten investeren in complexe meetapparatuur, met een multimeter alleen ben je niet veel meer.

Door de jaren heen heb ik mijn eigen technieken ontwikkeld voor foutopsporingen. De technieken die ik aanleerde op scholen vond ik te omslachtig en niet altijd accuraat. Ik was voor vereenvoudiging, een complexe situatie omzetten in een begrijpbare concept. Ik heb mijn technieken aan diverse studenten aangeleerd, en ze zijn me allemaal dankbaar. Die studenten zijn al allemaal ver geraakt.

Wat ook belangrijk is, zijn de soldeer skills. Goed kunnen solderen en leren werken met diverse soldeertoestellen is een extreme vereiste. Weten hoe je componenten los te solderen van de pcb, welke solduur je moet gebruiken, de juiste temperaturen, de soorten flux, enz. Er komt heel veel bij kijken om goed werk te kunnen leveren. Ik heb meerdere soldeerapparaten, elk voor zijn doel. Veel oefenen is belangrijk. Je moet alles goed onder controle houden voor degelijk en proper werk. Een slechte solduur kan de bron worden voor ernstige en onherstelbare defecten.

Op mijn leeftijd, en ook doordat ik onder zware medicatie zit tegen de pijn, zijn mijn skills minder geworden. Ik zal nooit aan iets beginnen als ik me niet volledig ontspannen voel, solderen aan moderne apparaten is een secuur werkje geworden en ik wil geen fouten maken. Maar toch blijf ik de technieken onderhouden en heb veel pcb’s liggen waar ik af en toe mijn soldeer skills op probeer. Als ik zie dat het op dat moment niet gaat stop ik, en ga rusten om daarna opnieuw te proberen.

Tot slotte geef ik mee, nooit opgeven, blijf studeren en leer met de diverse meettoestellen omgaan, onderhoud je soldeertechnieken en dan kom je ver en hebt een succesrijk bestaan. Leer uit je fouten, maak notities van wat er fout is gegaan, bestudeer ze en zorg dat je dezelfde fouten nooit meer maakt.

Chris de professor

Foutief begrepen

Ik hou niet zo van feestjes, maar een goede vriendin smeekte me om vrijdagavond op haar klein verjaardagsfeestje aanwezig te zijn. Omdat ze me regelmatig goed komt helpen in mijn huishouden heb ik toegezegd. Haar broer zou me komen ophalen met zijn grote auto, want in een gewone auto kan ik niet, ze zijn te laag en kan niet meer uitstappen.

Het was best een gezellig gedoe en heb meer gedronken dan goed was voor mij, dag erna had ik last van een mannelijke krijsende kat die me achtervolgde. Op het einde van dat feestje vroeg ze of ik zin had in nog een feestje, een vriendin van haar geeft een Tupperware party voor volwassenen. Er zulle hapjes en cocktails zijn en goede muziek met veel amusement. Ik zag dit niet zitten, maar in gedachten zat ik aan mijn versleten diepvriesdoosjes te denken, die vervangen moeten worden door nieuwe. Dus heb ik toegezegd op voorwaarde dat ik met een gepaste auto zou opgehaald worden.

Zaterdag namiddag werd ik door mijn vriendin gebeld, dat ik om half acht ‘s avonds moest klaar staan, een vriendin van haar kwam me oppikken met haar Range Rover. ‘s Avonds stond ik klaar, gewassen en gestreken op haar vriendin te wachten. Er kwam een mooie witte luxe Range Rover aangereden. Ik herkende haar van op dat verjaardagsfeestje. Ze hielp me instappen en reden weg. Die dame was veel knapper dan de Miss België en voelde me vereerd om naast zo’n schoonheid te mogen zitten.

De rit duurde lang, ik dacht dat het feestje ergens in Gent zou plaats vinden, maar we kwamen uit in Deurle. Ze stopte aan een kast van een villa en zei, “We zijn er”. Ik voelde me niet meer op mijn gemak, een Tupperware voorstelling in zo’n villa, dan zal het wel exclusief materiaal zijn die ze zouden aanbieden die niet voor mijn budget haalbaar zal zijn.

Zoals verwacht, geraakte ik niet zelfstandig uit de auto, en zij had de kracht niet om me te helpen. Ze ging naar binnen en er kwam een man mee, die zich direct voorstelde. Ik ben uit de auto geraakt en ging met hen naar binnen. Er was aan de deur een provisoire vestiaire en werd me gevraagd om mijn schoudertas en GSM achter te laten. Dit waren de regels van het huis. Ik voelde me nog minder op mijn gemak, waar was ik terechtgekomen?

Door een smalle gang werd ik door heb begeleid naar achteren en het was net of ik in een discotheek van de jaren ‘80 was terechtgekomen. Compleet met kleine dansvloer spiegelbollen, en gekleurde spotlichten. Achteraan stond er een discobar.

Het zweet brak me uit, want ik zag geen spoor van iets dat op Tupperware geleek. Waar ben ik terechtgekomen?

Er was al heel wat volk aanwezig, maar de vrouwen waren in meerderheid. Ik zag mijn vriendin en ze kwam bij mij, nam me aan de arm en begon me aan iedereen voor te stellen. Ik vond het grappig dat ze me voorstelde als de professor, het lijkt er op dat iedereen die term gebruikt voor mij.

Ik vroeg tegen haar wanneer die Tupperware voorstelling zou beginnen. Ze zei straks, eerst het buffet passeren met kleine hartige hapjes en cocktails.

Rond 10 uur ging het muziek stiller, er werd een tafel geplaatst op de dansvloer en er kwamen vrouwen binnen met grote koffers. We namen allemaal plaats in de comfortabele kuipstoeltjes. En toen ze die koffers uitpakten en alles op de tafel aan het zetten waren, begreep ik wat Tupperware voor volwassenen betekenden, ik had het totaal misbegrepen.

Het waren ook plastiekwaren, maar van een heel andere orde. Ik ga er hier niet verder op in, want iedereen leest mee en sommigen kunnen hier niet tegen ;-) In ieder geval zal ik geen nieuw diepvriesdoosjes kunnen bestellen.

De presentatie van deze Tupperwaren werd heel goed gebracht, met live demonstraties en nu begreep ik waarom we onze smartphone moesten achterlaten aan de vestiaire :-) Ik heb genoten van de show. Gelukkig was er airco in dat zaaltje :-)

Zelf heb ik ook iets gekocht als geschenk voor mijn vriendin, want ik had ze haar nog niets gegeven voor haar verjaardag en ze was er heel gelukkig mee.

Wanneer de dansvloer opgeruimd was, schoot het feest echt goed op gang. Ik heb me geïnstalleerd in een zeteltje dicht bij het buffet en genoot van de mensen die hen goed amuseerden. Naast mij kwam er een jonge vrouw zitten, die ook niet kon dansen door een recente operatie. Gelukkig stond het muziek niet te luid en hebben we een plezante conversatie gehad.

Het feest duurde tot 3 uur en het was tijd om naar huis te gaan. Maar ik kwam in paniek, die vrouw die me had gebracht had degelijk iets te diep in het glas gekeken en met haar stapte ik om de dood niet in de auto. Hoe ging ik terug thuis geraken? Maar gelukkig had ik snel antwoord, een vriend van die vrouw was de BOB van de avond en hij ging me netjes thuis afzetten met die Range Rover.

Het was een avond om nooit meer te vergeten, ondanks ik de term Tupperware voor volwassenen anders had begrepen, vond ik de avond heel geslaagd. Maar nu moeten ze me voor lang geen feestjes meer aanbieden, want deze ochtend was die verschrikkelijk krijsende mannelijke kat er alweer…

Vandaag zoveel mogelijk rust, de pijn is nogal erg en zal wat extra pijnmedicatie moeten nemen. Maar die extra pijn is het waard na zo’n mooie avond en nacht...

Chris de professor